Zweet zweet en tranen bikepacken dag 2

Om 8 uur sochtends begon mijn dag toen de eerste zonnestralen op mijn tent me wekte.

Ik had boven verwachting goed geslapen en zette voldaan mijn blote voeten in het gras. 

 

Ik had nog krentenbollen in mijn fietstas die ik opgegeten heb en daarna ben ik alles weer gaan inpakken om mijn achteraf sprookjesachtige tocht voort te zetten richting Noord- Limburg.

 

Het tentje, matje, slaapzak wat ik mee heb zijn in een mum van tijd weer ingepakt ( wat het zo ideaal maakt om mee te nemen tijdens het bikepacken)

Wat ik miste was mijn kop koffie en daarom was mijn eerste stop bij de dichtstbijzijnde koffietent in Apeldoorn 20km verder op.

 

Het fietsen over de  Veluwe is zo mooi! Vooral sochtends geniet ik erom. Ik waan mij soms net in de Efteling.

Aardig rood aangelopen kom ik na een uur fietsen aan in Apeldoorn, ik ruik de koffie al. Maar al snel sta ik oog in oog met een bord met daarop: 'Fietsen niet toegestaan in het Centrum' (ivm

corona)  Dat meen je niet!!! Ik probeer het toch zeker 3 keer, maar wordt toch steeds weer vriendelijk terug gefloten. Dan de navigatie maar weer bijstellen en op zoek naar een ander tentje hopelijk dichtbij.

 

Zo kom ik uit in Lieren bij huize Bloem. Mijn zin in koffie heeft plaats gemaakt voor enorme snak naar cola. Dus bestel ik een cola en een cappuccino en een heerlijke lunch. Dat alles voor maar 10 euro. Echt een aanrader. I

 

Vrijwel direct werd ik aan gesproken door een vriendelijke dame die benieuwd was of ik helemaal alleen was? Ik legde uit van wel, waarop ze  antwoorde: 'Stoer hoor! Ik zou dat niet zo snel doen, ik ben meer iemand die graag mensen om zich heen heeft.

Die zin bleef even een tijdje voorkomen in mijn gedachten. Ben ik dan wel iemand die graag alleen is? Nee helemaal niet... maar waarom doe ik dit dan?

 

Oké ik ben niet graag alleen, maar dat zegt niet dat het ook goed kan zijn om wel eens alleen te zijn. Ohja is ook zo. En daarbij je bent dus helemaal niet alleen. Je merkt op deze manier pas hoe je onderdeel bent van een geheel en dat je meer met anderen bent dan wanneer je bijvoorbeeld  met  zijn tweeen bent. 

 

Ik heb mijn reis verder geplant, mijn blog geschreven en een camping gezocht. Voordat ik het wist was het al twee uur en ik had nog een beste tocht te gaan. Organiseren is niet mijn beste kant. Sterker nog het is bijna geen kant van me. En dat merk ik. Ik vind het lastig om overzicht te houden. Is mijn route te doen? Is mijn apperatuur wel opgeladen? Heb ik een camping? Staat mijn route in mijn navigatieapparaatje op de fiets ( Wahoo Element Bolt) . Hoe veel tijd kost alles?  Waar is alles? Heb ik op mijn berichten geantwoord? Voor de meesten misschien geen moeite maar voor mij een continue onrust. 

 

Oke, ik zit weer op mijn fiets. Dan ervaar ik toch wel de meeste rust. Ik hoef alleen maar te trappen. Zou je denken! 

Oké ik kom bij een paddestoel aan met daarop 16km Arnhem, maar mijn navigatie leidt me de andere kant op. Ohja ik had mooie paden uitgekozen, is ook zo! En dat stelde me niet te leur wat een prachtige omgeving rondom Arnhem, puur genieten voor de ogen.

 

Voor de benen, het hart en de watervoorraad een andere manier van genieten, want voor je weet bevind ik me met m'n fietstassen enal in het (soort van) mulle zand op weg naar boven. En nee afstappen is geen optie voor mij. Het is me bijna fataal geworden en vraag me niet hoe maar ik ben boven gekomen. Echt op mijn Kona bike kan ik de wereld aan!

 

Zo zette ik mijn tocht nog een tijdje voort. Door al de onverharde paden, was mijn bagagerekje los getrild en dat zorgde ervoor dat hij af en toe los schoot en de wrijving tegen het frame gaf een heel onaangenaam piepje. Zo kwam ik uiteindelijk toch om 17:00 in Arnhem aan. Helemaal kapot,geen  batterij meer (dus ook geen route), niet in de buurt van Noord Limburg en ook niet happy. Het huilen stond me nader dan het lachen. De winkels waren dicht dus ik kon nergens een schroef halen en zonder batterij kon ik ook geen treinkaartje halen voor mijn fiets om de tocht per trein voort te zetten. 

 

I need cola!!!  En stroom. Ik ben naar een heel leuk tentje gegaan, waarvan ik naam vergeten ben (sorry). Ben mijn spullen op gaan laden en mezelf en heb mijn tocht voortgezet met de trein naar Nijmegen. Ik had mijn campingplek al gereserveerd in Groesbeek en voelde een lichte tijdsdruk. Toch wees ik mezelf er even op een patatje te gaan halen. 

 

De 12km die ik daarna heb gefietst waren de zwaarste tot nu toe.  (Ja, Ook zwaarder dan het mulle zand). Ik snap nu waarom de gemeente rondom Nijmegen berg en dal heet. Ik kwam met het gepiep van mijn bagagedrager van de ene klim terecht in de ander. En ja ik kon echt even niet meer bedenken, waarom ik in vredesnaam nog een dag langer zou gaan fietsen. Maar jongens maar het einde kwam in zicht!

 

Om 20:00 kwam ik dan eindelijk aan op camping '' Bij Ons'' in Groesbeek! Een super leuke,vrolijke camping aan de Groesbeek. Wel met voornamelijk kinderen, maar ik vind dat juist leuk!

 

Ik kwam naast een vader te staan die ook op fietsvakantie was, samen met zijn 2 jonge dochters. 1 op de fiets en 1 in wagentje achter de fiets.

Na een paar woorden met hem gesproken te hebben, was ik de barre tocht bijna alweer vergeten en wist ik weer waarom ik het deed.

 

Alleen nog even snel mijn tent op zetten,douchen en dan heerlijk slapen!

 

Morgen ga ik naar mijn oom toe 12km verderop in Ven-Zelderheide.