Dag 4: ziel onder de arm/ enorme blijdschap

 

Vandaag dag 4.

 

Inmiddels was ik mijn spullen weer aan het bijelkaar zoeken in de 'vriendelijke bende'. Ik draaide een wasje, kreeg 2 tshirts mee en begon geheel NIET volgens schema om half 2 aan mijn tocht richting Zuid-Limburg. Ik snap echt niet, wat mij allemaal zoveel tijd kost, behalve dat de grappen van oom Tom mij niet het gevoel gaven weg te willen.

 

Vanavond zal ik gaan slapen op de camping de 'Gronselenput' 13km vanaf Maastricht gelegen.

Na 15 km gefietst te hebben krijg ik wel stress om de camping niet voor het donker te halen. Met een klein schuldgevoeltje op zak, besluit ik lekker met de trein te gaan naar Maastricht. In de trein nog een super gezellige jonge dame van 43 ontmoet die in Maastricht ook zo vriendelijk was om even op mijn fiets te passen, zodat ik boodschappen kon doen. Vanavond zou ik dan echt op de camping gaan koken. Ik haalde rijst, currypasta, kokosmelk en groenten.

 

Ik had van een leuke kennis de tip gekregen om naar de camping de Gronselenput te gaan in een plaatsje vlak bij Limburg (15km)  en als je het enthousiastme van Ruben kent, dan moet je daar ook gewoon heen. Waar hij in zijn enthousiastme niet aan toe was gekomen, was het vertellen dat de camping boven op een berg lag. In Nederland noemen ze dat een heuvel maar ik noem dat een berg. 

 

Ik dacht om 18:00 die 15 km zonder eten wel even af te kunnen leggen, want ik moest en zal zelf koken. Oké, dacht ik 2 dagen geleden de gemeente berg en dal intens te vinden, nu bevond ik me werkelijk waar op het strijdveld. 

Eerst passeerde ik de Cauberg, waarna ik me wel echt in het buitenland waande. Ik heb even stil gestaan boven aan de berg. Echt prachtig is het daar. Ik was blij en vermoeid en hongerig, dus wilde door.

 

In Valkenburg kwam ik een ijsboerin tegen die mij gesteund heeft met het lekkerste vanille-ijs datik ooit geproefd heb.

En door! Ik was er inmiddels bijna. Naja in meters dan. Plots passeerde ik het bord 22% keutenberg. Wat? Ineens galmde de zin door mijn hoofd van de meneer die ik gebeld had om de reservering van de camping te maken. ''Voor mensen die hier op de fiets komen, hebben wij zeker plek''.  Wat zou die bedoelen? dat alleen gekken zoiets deden op de fiets? Ondertussen was ik de klim al begonnen. Met fietstassen en al heb ik me tot de helfte van de berg weten te slepen. Toen ben ik afgestapt, Ruben een paar keer vervloekt en weer opgestapt. 

 

Ik heb werkelijk waar alles gegeven en eenmaal boven kreeg ik me toch een kick. Wow het was hier prachtig en het is me gewoon gelukt! 

Die vreugde werd vrijwel direct vervangen door wanhoop want ik was gewoon totaal verkeerd gereden!!!!

Ja echt!!! Die hele keutenberg had nooit gehoeven!!! 

 

Tipisch Eva, maar mijn navigatie snapte ook niet hoe ik er wel moest komen. Dus daarin voelde ik me dan ook wel weer gesteund.

Maar goed,  waar ben ik beland, waar moet ik heen en wie red me?

Janken. Ik zag het echt niet meer. Eerst maar eens even een hulplijn ingeschakeld via de telefoon. 

 

Een vrouw stuurde me daarna uit eindelijke langs een voetpad naar beneden. Ik twijfelde enorm of ik dIe gok moest wagen, want ik zou nooit meer omhoog komen als het fout was. Dan had ik daar moeten gaan wonen.

Maar het kwam allemaal goed! Aan het einde van het pad was licht! De camping!!!!

 

Wederom werd ik weer zo hartelijk ontvangen! Wil je pizza!? 

Dat idee om te gaan koken lag nog ergens op de keutenberg dus ja heel graag en doe er ook maar een biertje bij!

Ik werd weer overmand door vreugde en die keutenberg, maakte de aankomst alleen maar fijner..

Tijdens het opeten van mijn pizza hoorde ik dat er meer mensen verkeerd werden gestuurd door de navigatie. 

Dus dat ik daar geen fout had gemaakt, oké kleine troost voor het ego.

 

Ik heb uiteindelijk half in het donker mijn tent opgezet, gekletst met mijn buurvrouwen en als laatste nog even een blik op de sterren geworpen!

 

Het was me een dag wel weer!

 

Op naar morgen.