Bikepacken dag 8, home again!

Ga ik echt naar huis? Aan de ene kant heb ik het gevoel dat ik gister pas begonnen ben, maar aan de andere kant heb ik het gevoel alsof ik al heel lang onderweg ben. Zeker met het idee dat ik me gister nog in de bergen van Zuid-Limburg bevond. Voor de laatste keer pak ik mijn tentje in en stop ik mijn fietstassen weer vol. Ik besluit om in Haarlem op de trein te stappen, zodat ik nog even langs mijn familie kan die ik al veel te lang niet gezien heb. 

 

Om half 10 heb ik alles ingepakt, mijn route ingesteld en zet ik mijn laatste ritje in richting Haarlem. Ik mag van mijn vriend niet echt klagen over vermoeidheid, maar goed nu ben ik toch alleen en neem ik het er even van. Ik zucht en ik zucht en ik puf en ik puf. Het voelt alsof er een vrachtwagen over mijn heen is gereden.

 

Totdat ik bij mijn familie in Haarlem aankom! Ik krijg meteen weer een shot energie toegediend. Heerlijk om lekker aan te schuiven bij dit gezellige gezinnetje. We kletsen fijn en er worden lekkere broodjes gehaald voor de lunch. Om 13:30 brengt mijn lieve nichtje (haal dat -je er inmiddels maar af) mij naar het station en dan hoef ik alleen nog maar te wachten tot de trein me naar Groningen brengt. 

 

Oke, das niet helemaal waar, want ik mag nog twee keer overstappen. De laatste keer blijkt de lift stuk te zijn en probeer ik in mijn eentje mijn volbepakte fiets naar boven te duwen. Wat natuurlijk bij proberen blijft, want voor je het weet lig ik half onder mijn fiets.  Ik zie het zweet voor me op de grond vallen.  In deze toestand overweeg ik bijna mijn fiets achter te laten op het station en het bikepacken af te zweren voor altijd. Maar dan word ik gelukkig nog net op tijd gered door 2 vriendelijk medemensen! 

 

Om 16:15 bevind ik me weer op Groningse bodem. Ik fiets nog even naar Spaak toe om het cirkeltje rond te maken en dan fiets ik zo snel als ik kan naar huis om een heel groot slaapje te doen in mijn heerlijk eigen bedje, thuis! 

 

Wat was het een mooi avontuur! Het was letterlijk en figuurlijk een hobbelige weg, wat me mijn grenzen heeft doen verleggen. Ik heb me verschrikkelijk gevoeld, maar ook verschrikkelijk goed. Ik ben uit mijn comfortzone gestapt om mijn comfortzone uit te breiden en dat is me gelukt. 

 

Ik heb genoten van het fietsen en het vrije gevoel. Ik vond het heerlijk om ‘buiten’ te slapen in een tent en lange tijd in de natuur te zijn. 

Ik heb ervaren dat je werkelijk nooit alleen bent. Ik heb heel duidelijk gevoeld hoe je als mens onderdeel bent van een geheel.

 

Het was even stoeien, maar uiteindelijk kom ik terug met een veiliger gevoel dat nergens anders zit dan in mezelf. En dat is me toch een partijtje heerlijk, daar deed ik het voor. 

 

Niks is zo fijn als het overwinnen van angsten!