Bikepacken dag 7 familie kwijt

Drijfnat van het zweet word ik 's ochtends wakker. Sorry voor de details, maar ik heb nog nooit in mijn leven in zo’n ontzettend warme kamer geslapen. De ramen hadden de hele dag potdicht gezeten en ik voelde me er niet fijn bij om 's nachts mijn kamerdeur open te zetten om het door te laten waaien. ‘S nachts besluit ik de handdoek die naast de wastafel hangt nat te maken en om mijn hoofd te binden ter verkoeling. Uiteindelijk slaap ik toch nog best goed, weer een overwinning. 

 

Als ik 's ochtends beneden kom is de tafel rijkelijk gedekt, zo lief. 

Ik zit die ochtend niet alleen aan het ontbijt. Ik ben met de gastheer en nog een ‘fietsvriend’ uit Amsterdam. Echt heel erg leuk! 

We kletsen over onze avonturen en er komt ter sprake dat ik zo hartelijke ontvangen werd met bier, hapjes en toetjes. De vrouw tegenover mij valt even stil en zegt dan ooh dat heb ik niet gehad hoor;). Die man valt dan ook even stil lacht een beetje en begint snel te praten over zijn verleden als huisarts. Haha, zal vast te maken hebben met mijn 1 meter 60 en mijn beugeltje.

 

De man en zijn vrouw besluiten die dag niet naar hun familie te gaan, omdat het heel erg gaat onweren. Ik vertrouw er nog altijd op dat het wel mee zal vallen en stap op mijn fiets richting het strand van Noordwijk aan Zee. Elke ochtend als ik opsta heb ik meteen zin om te fietsen, ik begin een beetje verslaafd te raken geloof ik. Ik drink op het strand een heerlijke cappuccino en geniet zo erg van het strand en de sfeer bij de strandtentjes. 

 

Daarna fiets ik door de duinen naar het vakantiehuisje van mijn zus en haar gezin in Noordwijkerhout. Ik ben zo blij om mijn lieve zus te zien. Even ontladen en knuffelen met mijn 2 toeties van nichtjes. 

Ik kom erachter dat een kilometer verderop een natuurcamping zit (camping Ruigenhoek) en ik besluit om mijn tent daar op te zetten en vervolgens mijn familie weer op te zoeken op het strand van Noordwijk aan zee. 

 

Eenmaal aangekomen op het strand rond een uurtje of 4, kan ik zowel mijn zus als haar vriend niet bereiken en kom ik erachter dat ik mijn fiets niet mee mag nemen op het strand. Zucht. Ik heb geen slot, dus in theorie kan ik nu niks. Beetje voorbereiding is het halve werk he. Maar goed als je verwend bent met een engeltje op je schouder komt het gewoon altijd goed en leer je nooit van je fouten. 

 

Ik fiets nog even een rondje langs alle parkeerplaatsen om te kijken of ik hun auto ergens zie staan, tevergeefs besluit ik in mijn eentje op het strand te gaan chillen. Ik ben tegenwoordig zo goed in alleen zijn. Ik neem wel stiekem mijn fiets mee. Ik ben nauwelijks het strand op en wie zie ik daar?

 

Mijn zus! Hoe dan?! Van al die miljoenen mensen op het strand zie ik daar gewoon mijn zus liggen. Huh! Eef? Hoe wist je dat? Jaa je bent niet zomaar van me af;). Ik groet mijn zus en groet ook nog even vriendelijk naar boven en duik dan de zee in om de rest van de middag lekker met mijn nichtje te spelen. 

 

Mijn zus en haar vriend gaan uiteten, maar ik bedank en kies ervoor om lekker te koken op de camping. Past meer bij mijn vakantie op dit moment. Ik doe nog even boodschappen in het dorpje, terwijl een paar vriendelijke medemensen mijn fiets bewaken. Het gaat allemaal vanzelf. 

 

Eenmaal op de camping aangekomen, moet ik mij nog even officieel aanmelden. Ik loop naar de receptie, waar half in paniek de man vertelt nu eigenlijk geen tijd te hebben want er komt enorme onweer aan. Oh gosh is dat zo?

 

Ik werp een een blik de lucht in en zie een helder blauwe lucht….Wat is dat toch met al die mensen en het weer. Ik heb dus echt een hekel aan het weerbericht en al helemaal aan buienradar. Ik zie op het moment wel of het regent of niet regent. Niks is zo veranderlijk als het weer en niks is zo vervelend dan de hele dag denken dat het slecht weer wordt. Ik denk aan die arme man en vrouw van vrienden op de fiets die vanochtend voor niks zijn thuisgebleven. Het was een prachtige dag met alleen maar zon. 

 

Nu zit ook ik niet helemaal meer lekker voor mijn kookpit, haha. Er vallen uiteindelijk welgeteld 3 druppels. Snachts onweert het inderdaad wel even. Wat ik grappig vind is dat bijna het hele veld vol staat met mensen die aan het bikepacken zijn. 

Terwijl ik aan het koken ben, ben ik tegelijk een soort van informatieloket. De een naar de andere campingganger blijft bij me staan om vragen te stellen over mijn tent, mijn fiets en de vraag of ik alleen ben. Er komt zelfs een meneer bij mij in het gras zitten. 

Mensen vragen zich af of het vervelend is dat ik bijna al mijn tassen aan de voorkant heb zitten. Dat is helemaal niet vervelend ik merk de tassen nauwelijks op, omdat bijna alle attributen die ik bij me heb ontzettend licht zijn en ontworpen zijn voor fietsvakanties. 

 

Ook mijn tent weegt nauwelijks iets. De straps waarmee ik mijn tent op mijn pakjesdrager heb vast gemaakt, roept ook veel vragen op. Ze zijn van Kona, zijn erg handig en gewoon bij Spaak verkrijgbaar.

 

Na het eten doe ik de afwas, pak ik een douche en dan kruip lekker  voor de aller laatste keer in mijn vertrouwde tentje. Morgen ga ik naar huis!