Bikepacken dag 6: Van Limburg naar ....

 

Dag 6 van Limburg naar…..

 

Op dag 6 gaat om 7 uur de wekker, om dit keer echt een keer vroeg te vertrekken. Tegelijk met Dirk vertrekken is mijn houvast, maar ik ga wel de andere kant op. Ik heb nog geen idee waar ik vannacht zal eindigen. Het enige dat ik weet is dat ik straks de tocht richting Maastricht weer inzet om daar op de trein te stappen richting Utrecht om mijn baby neefje te ontmoeten. Ik kan niet wachten! 

 

Wanneer Dirk en ik onze spullen ingepakt hebben, nemen we nog even een duikje in het beekje naast de camping, waar ook een bron ontspringt. Naar deze bron namelijk de 'gronselenput'  is de camping vernoemd.  Voor de grap stel ik voor nog even van de heilige bron te drinken, met de hoop genezen te zijn voor de rest van ons leven. Voor het eerst in mijn leven proef ik echt bronwater en het is heerlijk. Dirk grijpt enthousiast naar een plantje dat naast de bron groeit en vermoedt dat het muntblaadjes zijn. Ik wijs hem erop dat we niet door moeten slaan en dat het tijd is om op te stappen.

Op de camping worden we door het beheerders team uitgezwaaid! Doei Dirk, dag Eef! Ik word al Eef genoemd. Zo snel kan het gaan. 

 

Met mijn bepakte fiets beklim ik dit keer de Cauberg, als je de Keutenberg beklommen hebt dan is dit een makkie. Voordat ik het weet ben ik weer in Maastricht. En voordat ik het dan weer weet ben ik in Utrecht en kijk ik recht in de engelen ogen van mijn Neefje Mees. Oh men ik ben meteen verliefd en laat hem de komende 1,5 uur niet meer los. Marianne is zo lief om ondertussen mijn spullen te wassen. Ik eet beschuit met muisjes, brood, banaan, ei en drink veel water en laad al mijn spullen op. 

 

In Groningen had iemand mij bewust gemaakt van het concept 'vrienden op de fiets' een soort Bed & Breakfast, waarbij je bij mensen thuis logeert. Ontzettend leuk concept, maar ik sta er niet om te springen. Ik moet altijd wennen als ik bij vreemde mensen in hun huis ben, dat heb ik ook bij airbnb. Het ligt niet niet aan de mensen, maar je bent in iemand anders zijn leefomgeving. En voor sommigen misschien wat overdreven, maar de geur van een huis kan me heel erg tegenstaan. 

Oke, ik voel me inmiddels ook gewoon heel comfortabel in mijn tent. Maar goed ik was deze week niet in gegaan om in mijn comfortzone rond te dartelen, dus besluit ik te kijken wat voor plekken er beschikbaar zijn in Noordwijk aan zee. Ik weet dat mijn zus met haar gezin daar ook op vakantie is.

 

Ik krijg hoorbaar een oudere man aan de lijn die nog heel ouderwets de telefoon opneemt namens het hele gezin. Ik vertel dat ik nieuw ben onder de 'fietsvrienden' en dat ik graag wil komen logeren, maar dat het met mij altijd de vraag is of ik wel aankom. Is het goed als ik mogelijk kom logeren? Hij vindt het allemaal prima als ik het maar even laat weten. Tenminste als ik er oké mee eens ben dat ik op de 2e logeerkamer slaap, want er is al een gast. Helemaal goed meneer, ik trap mijn fiets aan en kom die kant op!

 

Voordat ik opstap bekijk ik de route nog snel en in een flits zie ik een pontje voorbijkomen. Als ik hem opnieuw probeer te vinden lukt dat me niet. Marianne wijst me erop dat ik natuurlijk wel moet weten of dat pontje gaat. Ik antwoord dat ik dat altijd wel zie. Ik handel (op dat moment nog) liever in het moment dan dat ik dingen uit ga zoeken. Gewoon dom, maar ik heb er de rust niet voor op zo’n moment.

 

Na dan wel weer veel te lang te blijven kletsen bij Marianne zet ik om 16:00 nog eens mijn tocht in richting Noordwijk aan zee (60km). Het is vergeleken met waar ik vandaan kom de eerste helft een saaie rit, veel weilanden. Ik neem de tijd om wat goede gesprekken met mezelf te voeren. Wat de rit toch prachtig maakt is dat er een vlinder een tijdje met mij mee vliegt en dat ik boven een weiland 6 buizerds bij elkaar zie vliegen. 

 

Ik beloof mezelf na 30km een patatstop en een plasstop want ik moest echt gigantisch nodig plassen. Ik word door 2 mensen verwezen naar een soort van kleine pizzaberzorgservice met snackbar. De eigenaar had zijn zaakje geloof ik (letterlijk) niet echt op orde. Overal stonden stoelen alsof hij nog moest openen en hij was in mijn verbeelding bijna verbaasd dat er iemand wat kwam bestellen. 

 

Ik vroeg de beste man of hij ook een toilet had, waarop hij antwoordde door recht in mijn gezicht keihard NEE te schreeuwen. Ik schrok me kapot joh en keek hem aan met een bezorgde blik of alles goed met hem ging en besloot toen ‘rustig’ te wachten op mijn patat. Het duurde maar en het duurde maar, waardoor ik besloot om op een vriendelijke manier te vragen of hij nog van plan was patat te gaan bakken, want ik hield het echt niet meer. Oke, ik mocht dan wel naar de WC schreeuwde hij. Ik was eigenlijk liever gewoon doorgefietst, maar goed ik kon het ook niet meer weigeren voor mij gevoel. 

 

OMG, waar ik toen in terecht kwam was alles wat je niet hoopt als je ergens eten besteld. Ik twijfelde nu echt rechtsomkeert te gaan, maar dan zou ik de boel ook nog onder geplast hebben. Er zat niet eens een deur in de wc en ineens dacht ik hij zal me hier maar opsluiten. Maar hij was daarvoor veel te druk met prutsen. Ik moest doorspoelen met een bakje water. Goed ik was dan verlost van mij plasdrang, maar ik moest nu dus nog die patat aan gaan nemen. Ik troostte mezelf met de gedachte dat het gefrituurd was.. 

 

Toen ik terugkwam, ja je verzint het niet, vroeg hij of ik de patat echt niet hier op wilde eten, want hij moest nog 2 pizza’s bezorgen. Of ik de boel even in de gaten wilde houden. HAHAHAHAHA. Zie je het al voor je? Sta ik daar bestellingen op te nemen. Ik kom niet meer bij,  maar besef me ook dat er natuurlijk niemand wat komt bestellen daar, behalve gekken zoals ik. Ik bedank de man vriendelijk en fiets richting het pontje. 

 

Tsja dat overkomt je achteraf 2 keer in je leven en dan nooit weer. Pontje was natuurlijk net dicht. Uiteindelijkf fiets ik 10 km om, om alsnog aan de overkant te komen. Om 21:00, na 85km gefietst te hebben kom ik s’avonds bij mijn fietsvrienden in Noordwijk aan zee aan. Ik word ontvangen door een ontzettend lieve meneer van 76, die vroeger huisarts is geweest en nu graag mensen ontvangt omdat hij het bakje koffie in de pauzes mist. Ik kom aan de keukentafel te zitten en krijg een biertje, een lekker Mexicaans hapje en nog een toetje aangeboden! Ik vind het helemaal mooi en laat me graag even verzorgen terwijl ik naar zijn verhalen luister.

 

Dan besluit ik dat het tijd is om te gaan douchen om vervolgens heerlijk in een bed te kruipen!